Triatlon Team Waregem - Met de gewaardeerde steun van Kinepolis!

BK Ploegentriathlon 2012 (verslag team 3)

bericht gepost op 01.05.2012 | 9 reactie(s) | plaats een reactie

Vacature: extra m/v gevraagd voor ploeg WTDT 3.

Voor we solliciteren, eerst toch even kijken naar onze adelbrieven... Motivatie? Zeker. Goesting? Absoluut. Conditie? Ow, daar knelt het schoentje. Even de andere sollicitanten bekijken. Stuk voor stuk (teddy)beren in volle voorbereiding naar een Iron Man of een ander groot doel, aangevuld met bestuursleden (met al dan niet een schelle vel van de bille...)
Allez, we wagen het erop: om het groepsgevoel te smeden, spreken we af aan een tankstation langs de E17, om in colonne naar Doornik te rijden. Amis francophones, here we come (of: 'ici nous venons' - Frans à la Jacques Vermeire - dat zullen ze daar beter verstaan...)
Tijdens de voorbereiding in de wisselzone merken we dat het tijdstip van onze start akelig dichtbij komt. Even een sprintje placeren om tijdig aan de steengroeve te komen. Watertemperatuur: 13,5 °C. Piece of cake voor de zes smurfen en smurfin, hoewel we allemaal toch - letterlijk en figuurlijk - wat koudwatervrees hebben. Maar goed, c'est pour tout le monde la même chose, he. Dus plonsen we in het sop, om 1 minuut later van start te gaan..
Onze 'ritstactiek' mogen we al snel opbergen, want we zwemmen in alle mogelijke richtingen naar de boei, behalve in rechte lijn. De voorzitter zou er na afloop eens flink om zuchten, en hij kweekt al zoveel grijze haren (puur natuur, of door een paar snoodaards van fietsdieven). Toch blijven we vrij goed bij elkaar en even later draven we al richting wisselzone.
Nu is 't moment van Sjoarel Man gekomen: 20 km lang een Cancellara'ke doen, met de rest in het wiel en zonder al te veel omkijken. Gelukkig heeft captain Bruno alles goed in het snotje en houdt hij de boel goed samen, aan een mooi tempo bovendien. Na een ritje waar iedereen een goed gevoel aan overhoudt, vlammen we met zijn zevenen het wisselpark binnen. Tot een overijverige arbiter Geert aan de kant houdt, wegens iets te vroeg de sluiting van zijn helm losgemaakt. Zonder rekening te houden met de geest van de wedstrijd, en alleen oog te hebben voor de letter van de wet. Protesteren helpt niet, maar we troosten ons met de gedachte dat de ref straks bij zijn thuiskomst vermoedelijk weer onder de sloef ligt.
Met een half dozijn beginnen we aan het laatste luik van ons groepsexploot. Met Sjoarel en Bruno als koptrekkers, terwijl de vier anderen deze raspaardjes af en toe eens aan de teugels houden. Déjà vu-gevoel na bijna 2 km, als Pietie even een plaspauze houdt. Tiens, dit is toch geen zwemtraining? ;-)
Oeps, daar is de eindmeet al. Nu al afgelopen? Spijtig, 't begon net plezant te worden. Met respect voor ieders sterke en minder sterke punten. Terwijl iedereen vol voldoening terugblikt op een leuk initiatief, kijken we al uit naar de prestaties van ploeg 2 en 1. Om ook daar te mogen concluderen: we zijn goe bezig... Daar hebben we geen mayonaise voor nodig: de rest 'in frieten rijden' zal voor een andere keer zijn...
Met dank aan Bruno, Karel, Jannick, Geert, Piet en Evelyne!

Bart VC.

Weekend zaterdag 14 april - zondag 15 april

bericht gepost op 24.04.2012 | 0 reactie(s) | plaats een reactieRonde van Zele

Natalie Coomans deed op zaterdag 14 april mee met een team van 4 atleten aan de ronde van Zele. Een estafetteloop van 35km met 4atleten en 3fietsen. Natalie nam 9 x 1km voor haar rekening. Het team deed er 2u35m over de 35km en werd 8ste van de gemengde teams.

111 Tristar Mallorca

Zondag werd er in Mallorca een 111 Tristar Triathlon georganiseerd. (1km zwemmen, 100km fietsen, 10km lopen). Dit werd het triathlondebuut van duatleet Joeri Vansteelandt. Het was meteen een succes. Joeri won. Ook Karl Vanbiervliet en Ruben Vandevoorde stonden in Mallorca aan de start. Sophie Degroote zou ook deelnemen maar een val in de week voor de wedstrijd stak daar een stokje voor. Sophie is voor een 4-tal weken out. Karl en Ruben werden 24ste en 27ste en allebei 2de in hun eigen categorie.
Verslag van Ruben kun je lezen op www.rbn.be.

iDuathlon Duinbergen

Op zondag 15 april werd er in Duinbergen de derde editie van de iDuathlon gehouden. Louis Thiers nam deel aan de duo-duathlon. Zij moesten 5km lopen, 22km fietsen en 2,5km lopen. Louis nam het loopgedeelte voor zijn rekening. Samen met zijn duathlon-partner werd hij derde bij de duo-teams. Zij legden de afstand af in 1u29m22s.



ABN AMRO Marathon Rotterdam

Lore Vanbetsbrugge en Valerie Dhaeze (partner van Fréderik Broché) stonden zondagmorgen 15 april aan de start in Rotterdam. Voor Valerie was het haar debuut op de marathon en voor Lore was het haar 8ste marathon. Beiden hebben de eindstreep gehaald. Valerie in 4u46m11s en Lore in 4u12m27s.

Tony, de trailrunner

bericht gepost op 27.03.2012 | 1 reactie(s) | plaats een reactie

GENIETEN EN AFZIEN

Vorig jaar hoorde ik voor het eerst van de Ecotrail de Paris.
80km en 1600 hoogtemeter. Een heel mooie trail maar wel super zwaar werd me verteld.
Een mooie uitdaging leek me dat en ik zou er absoluut aan de start staan in 2012 !
De voorbereiding was dik in orde met de trail du Mont en de trail de Chimay als opwarmertjes. Ook de trainingskilometers liepen vlot met loopweken van 150km (voor mij heel veel !).
Vrijdagnamiddag vertrokken we naar de lichtstad. Ingecheckt in ons hotel en daarna ons startnummer gaan afhalen onderaan de Eiffeltoren.
Het was onmiddellijk duidelijk dat de organisatie tip top was. Ook de wedstrijddag was alles super geregeld.
Vrijdagavond een ferme portie pasta binnengespeeld en alles klaargezet voor in mijn rugzak. Eten, drinken en kledij, alles lag klaar voor de grote dag.
Op trails zijn er niet echt veel bevoorradingen dus je moet zelf veel meenemen. Op deze wedstrijd 3 bevoorradingen op 22, 55 en 67km maar wel met alles erop en eraan !
Zaterdagmorgen lekker stevig ontbijt genomen en dan met pak en zak de RER op richting base régionale de loisirs de Saint Quentin-en-Yvelines waar we om 12u ‘s middags van start gingen. Raar uur om te starten voor een wedstrijd van 80km maar op het einde van de wedstrijd wist je waarom.
Na wat reclame en één minuut stilte voor de slachtoffers in Toulouse, werden eerst een paar slechtziende en één blinde atleet met begeleiders op pad gestuurd. Chapeau om als blinde dit parcours af te leggen ! Het was voor ons al niet gemakkelijk.
Om 12 u stipt het startschot en we waren vertrokken. Fille en ik samen met 2043 andere zotten.
In het begin van de wedstrijd was zo een grote bende wel wat veel als je gewoon bent om rustig te lopen op een trail. Na 2 km was ik Fille al kwijtgespeeld. Zijn deelname was al enkele weken twijfelachtig wegens een kwetsuur aan de heup. Goed ingetaped ging hij toch van start. ’t Is ook zo nen echten als ik hé !! Nie plooien !
De eerste 22 km vallen goed mee en na 2u20 sta ik al op eerste bevoorrading. Rustig alle drank bijvullen wat eten en drinken en terug weg. Veel volk onderweg en het gevoel is nog altijd goed.
Tussen km 22 en km 70 was het een ander paar mouwen. Ik wist echt niet dat ze in Parijs zoveel bossen, heuvels, hellingen, putten en andere hadden. Tot aan de bevoorrading van km 55 maakte het me allemaal niet veel uit daar ik nog altijd een heel goed gevoel had. Vanaf km 60 was het al goed zichtbaar wie kilometers genoeg in de benen had.
Op bepaalde stukken was het precies of er een wandeltocht bezig was. Ik probeerde enkel op de zeer steile hellingen te stappen en de rest te blijven lopen.
Nu was het moment gekomen om op autopiloot over te schakelen. Het mentale kwam weer boven, het beest in mij wou er weer tegenaan, nie plooien, blijven gaan, genieten en rondkijken. Wat is het hier mooi. Hoe is het mogelijk genieten en afzien zou je denken maar dat is het toch echt. Aan de pijn denk je niet. Je denkt enkel aan de vele uren training en alles wat je voor deze wedstrijd hebt gedaan. Aankomen was mijn absolute doel !
Je doet af en toe een babbeltje met je medeatleten en ik kreeg ook heel wat aanmoedigingen van mijn vrouwke en kindjes, de 3atleten en wtdt-atleten onderweg.
Laatste bevoorrading aan km 70. Ik loop nu al een uurtje in het donker met een lamp op het hoofd. Het is niet echt ideaal, maar in de bossen staan nu niet echt veel lampen en het is toch wel gevaarlijk lopen. Van op deze bevoorradingspost heb je een heel mooi zicht op Parijs by night maar er zijn nog steeds 10 km te gaan !
Ik denk de 10 zwaarste kilometers die ik ooit gelopen heb. Twee km naar beneden waar je quadriceps bijna uit je billen springen na zoveel km en dan nog 8km langs de Seine brugje op brugje af, trappen op, trappen af. Je kan de “ijzeren dame” van ver zien staan en ze komt maar niet dichterbij. Nu wordt het wel heel zwaar. Verstand op nul en blijven lopen is het enige waar ik nu aan denk.…. en dan sta je plots aan de voet van de Eiffeltoren waar je nog eens 360 treden naar boven mag.
Bovenaan de trappen staat de aankomstboog / arrivéé.
Ik ben trots op mezelf ! De lat hebben we weer een stukje hoger gelegd.
Na 9u19.17 sta ik op de eerste verdieping van de Eiffeltoren !
2 minuten later ben ik bekomen en heb al een lekkere 1664 in de hand.
Mijn nieuwe finishers t-shirt aangetrokken, nog wat extra warme kledij en dan met de trap terug naar beneden…
Haha grapje, met de lift was ook goed ! Nog eens 360 trappen zouden denk ik geen goed idee geweest zijn.
En ja de Fille, met al zijnen tape, stond ineens zonder ons te verwittigen op den toren na 10u31. Dikke proficiat aan mijne vaste compagnon bij mijn trails !
Den dezen was zeer moe maar o zo blij met deze sterke prestatie, 398ste op 2045 starters.
Ik denk er nu al aan om ooit nog eens terug te komen om af te zien en te genieten of is het omgekeerd ??

Tony

Grand Raid Nisramont Team

bericht gepost op 21.03.2012 | 0 reactie(s) | plaats een reactieZondag 18 maart Nisramont,

5 Wtdt'ers aan de start van de Grand Raid Nisramont Team. Lode, David, Stijn, Bruno en Evelyne.

Verslag van Lode te lezen op www.3atleten.be

Grand Raid Nisramont Teams

bericht gepost op 21.03.2012 | 5 reactie(s) | plaats een reactie 4 FUN be...
..., zo zou ons duo noemen! Voilà, kogel door de kerk! Zoveel plezier als we gemaakt hadden bij het zoeken naar die naam, zoveel plezier zouden we maken tijdens de raid. Althans, dat was het voornemen… Die morgen aangekomen werden Bruno en ik al onmiddellijk warm onthaald door ‘die hard trail man’ Tony, die goed ingeduffeld langs zijn neus weg vertelde ‘tè toog kaw zee gastjes’. Ik had het dan al moeten weten dat het niet zou gaan zoals ik me had voorgesteld. We kregen een kajak en gingen gezwind het water op. ’t Feest kon beginnen! Ik kan me niet herinneren dat ik een startschot gehoord heb maar plots riep Bruno: ‘allez, me zijn wig’! Gelijk sardienen in een doos werd het de 1e meters spartelen en zoeken naar een goeie positie. Beter hadden we Stijn en Bart of Lode en David gevolgd maar al doende leert men zeg ik altijd…Nog volgens mijn ‘mindmap’ kwamen we vlot het water uit en begonnen we aan de run. Mens, mijn respect voor Tony zijn prestaties is daar ter plekke enorm gestegen want het enige wat ik zag waren blaren, takken, boomwortels en Bruno’s kuiten. Verstand op nul en maken dan ik mee was. Conditioneel viel het tot dusver heel goed mee. Op zich voor mij leuke bevestiging. Maar als het te vlot loopt, loert er hier of daar toch altijd een addertje onder het gras… Ik ben dat beestje tegengekomen op mijne fiets. Denk eerlijk gezegd dat het een hele familie addertjes was!! Na een rustige wissel had ik gedurende de 1e ronde voortdurend binnenpretjes, ik was er rotsvast van overtuigd dat Bruno zich vergist had en we niet 2 maar 1 ronde moesten fietsen! Het kon gewoon niet dat er van dit parcours 2 rondes gereden moesten worden! Met die gevaarlijke afdalingen? Als je dacht :’Oef die boom heb ik niet gepast! ‘ stond de volgende al klaar! En dan spreek ik nog niet over de hellingsgraad. Zowel naar boven als naar beneden! Moest mijn ma op voorhand gezien hebben wat ik ging doen, ik kreeg ter plekke een draai rond mijn oren! Beklimmingen die ik enkel in boekjes gezien heb en steevast samen met skilift mochten wij nu oprijden?! Tja…wat doet een mens dan??? Groen lachen zeker?! Heb klein half uurtje nodig gehad om mijn misrekeningske te verwerken, ik had namelijk volledig verkeerd fysiek gedoseerd. Dat verwerkingsproces vertaalde zich in radiostilte, complete radiostilte zeg maar. Tot grote ongerustheid van Bruno die maar bleef herhalen: ‘Wortel! Frings toe! Nuj ipt kleinste’ Goe bezig!’ Keer die knop gedraaid was, ging het licht weer aan en konden we weer lachen. Nu nog 1 ronde en dan bike + run. Wat er Bruno en ik ook zo verraste was het feit dat Tony op de meest onverwachte momenten verscheen met zijn fototoestel. Als er één van ons zei: best dat Tony da niet kan fotograferen!’ mocht je er zeker van zijn dat je plots zijn witte muts ergens zag piepen en serie klikjes hoorde! Na het fietsen volgde er nog 1 uitdaging: bike+run. Hier zijn we alle 2 tot het uiterste gegaan maar toen we de fiets over een oplegger moesten heffen en er dan zelf nog over moesten, na meer als 5u wedstrijd, ben ik gewoon op mijn knieën onder dat spel gekropen! Schitterend vond ik de finish: we waren er! Ook omdat iedereen die mee gedaan had ons stond op te wachten! Bedankt hoor Stijn, Bart, David, Tony, Lode, Nancy! Echt…Dat deed deugd! Chapeau ook voor Jannick en Barts prestatie van zaterdag!!
Algmeen besluit: tot volgend jaar, lekker beest van Nisramont!
Evelyne

Grand Trail Nisramont Teams

bericht gepost op 21.03.2012 | 1 reactie(s) | plaats een reactie

Franzie en Bart in Nisramont

"Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats...": het is niet met die mentaliteit dat je in het onooglijke Nisramont aan een trailwedstrijd begint. Het boerengat vlakbij La Roche is een oase van rust: alleen rechtover de kerk is er in café Le Rustique wat rumoer. Tot zijn grote tevredenheid ziet Jannick, tijdens een koffietje vooraf, er op de prijslijst 'Rochefort 10' staan. Meteen zijn we al zeker waarmee onze loopcompagnon straks 25 km door de Ardense bossen en velden zal doorspoelen.
Terwijl een fris windje door het dorp blaast, roept speaker Hans Cleemput ons op tot één minuut van bezinning voor de slachtoffers van de busramp in Zwitserland. De oorverdovende stilte maakt duidelijk dat het spijtige ongeval iedere deelnemer diep geraakt heeft, maar hoe spijtig en tragisch ook... life goes on. Dus weerklinkt kort daarna het startschot voor de Grand Trail de Nisramont.
Anderhalve kilometer verder splitst een doortocht door een beekje het kaf al van het koren. Ik zou mezelf niet zijn als mijn rechterschoen niet direct al gedoopt werd in het frisse modderwater. Het stukje vals plat doorheen een weiland maakt rap duidelijk dat het geen gezondheidswandelingetje wordt. Nadat we over de karre van de boer onze weg verder zetten, zitten we meteen in het gezelschap van een drietal andere koppels voor wie, net als bij ons, de fun duidelijk belangrijker is dan de plaats en de tijd.
Wat volgt is een boeiende en razend plezante afwisseling van nijdige klimmetjes, steile afdalingen door mulle bosgrond, sprongen over kabbelende beekjes en overpeinzingen over het strakke poepke dat bij de start zo perfect in dat Skinfitbroekske paste. Nog een geluk dat de dame in kwestie de minitrail liep, of we zaten er nog naar te gapen...
Vooraf hadden we afgesproken niet iedere minuut naar hartslag en tijd te kijken, en dat lukt wonderwel. We hebben het veel te druk met tetteren, leute maken, af en toe te vragen 'goat?' en een drukke baan over te steken... waar geen kat over passeert. 'Druk' is in de Ardennen duidelijk een ander begrip als bij ons.
Na de tweede bevoorrading wandelen we een steil stuk van de weg naar Hubermont op, en ook daarna blijft het afzien op de licht oplopende offroadstukken die onze spierkes serieus teisteren. En dan hebben we The Beast nog niet gehad: hier is wandelen echt de enige optie. Petje af voor de deelnemers aan de Grand Raid, die hier een dag later over moeten.
Met een goed gevoel 'terten' we omhoog, terwijl we een deelnemer voorbij steken die even twijfelt om zijn maaginhoud op dit nijdig stuk achter te laten. Ik prijs me gelukkig dat ik niet in zijn plaats ben: het moeten niet altijd dezelfde zijn die zich slap voelen of van hun orgel draaien...
Voor we het goed en wel beseffen, zien we het bordje van de laatste kilometer. Wel potverdikke een ambetante kuitenbijter, maar gelukkig zien we voor ons eindelijk de Skinfitboog. Na 2u en bijna 48 minuten lopen en tjolen is de missie afgerond.
Een uurke later trekken we het ons geen moer aan dat Cavendish kraakt op Le Manie. Met een Rochefortke (mag het ook een gewoon pintje zijn?) wisselen we anekdotes uit met andere trailfanaten. Doodcontent, een ervaring rijker. En zeker klaar voor een nieuwe trail, maar die 80 km naar Parijs gaan we toch aan ons laten passeren. Want daarvoor moet ge echt wel ne zotte Swampie zijn. Respect...!

Bart VC.

Triathlon Herderen

bericht gepost op 07.03.2012 | 0 reactie(s) | plaats een reactieWtdt'ers Ruben Vandevoorde en Jan Wambeke aan de start in Herderen

De eerste triathlon van het jaar voor Ruben en Jan.
Ruben werd 19de in 59m25s en Jan 46ste in 1u03m37s

U kunt Ruben zijn verslag van deze wedstrijd lezen op www.rbn.be

Oostende-Brugge Ten miles

bericht gepost op 07.03.2012 | 0 reactie(s) | plaats een reactieZondag 4 maart 2012

Eerste loopwedstrijd van het jaar voor mij. Ik was eerst niet van plan om deze wedstrijd te lopen maar Kurt had mij overtuigd om samen aan de start te staan. Dus zondag naar Brugge en dan met de bus naar de startplaats, ergens in Oostende. Wie stond er daar aan de start, alleen ? Inderdaad Bibi hier. Kurt zijne knie had er blijkbaar geen zin in en sputterde wat tegen. En dus zoals elke verstandige atleet, besliste Kurt om forfait te geven. Oostende-Brugge is gekend voor slechte weeromstandigheden (zoals veel wedstrijden die ik loop :-)), dus dit jaar was het niet anders. Terug wind tegen en regen. Met zo'n 700 deelnemers zijn we gestart. Al vlug vond ik voor mij een schoon tempo en dit heb ik gans de wedstrijd kunnen aanhouden. Nu en dan geprobeerd om toch een beetje uit de wind te lopen achter één of anderen atleet. Het gevoel tijdens het lopen was goed. Na 1u26m kwam ik over de meet waar Kurt verkleumt van de kou stond te wachten. Ben wel content van deze wedstrijd in voorbereiding van de Rotterdam marathon op 15 april.

grtjs,
Lore

Eerste overwinning bij WTDT van dit jaar is binnen... Fragment uit de blog van Sophie Degroote

bericht gepost op 29.02.2012 | 0 reactie(s) | plaats een reactie

Winst op de 5km in Kortemark

"...Ik stond ergens op de 3de rij, wachtend op het startschot. Iedereen stond klaar met één hand aan het horloge om af te drukken bij het lossen van het schot. En hup, weg waren we, de eerste meters met de armen gestrekt voorwaarts om je plaatsje te verdedigen en te zorgen dat je niet ten val komt.
Ik vertrok niet te snel en vond al gauw het goeie ritme. Geen last van opgeblazen benen of een te zware ademhaling, dus alles verliep vlot! Ik zag na 1 kilometer één klein tenger dametje (Arkada) ongeveer 100 meter voor me uit lopen. Ik maakte me er niet druk om en focuste me gewoon om mijn eigen ritme en ademhaling. Ik voelde dat ik zonder extra inspanningen geleidelijk aan dichter kwam. Ik haalde geregeld iemand in en voelde dat de benen in staat waren om het tempo aan te blijven houden. Zo liep ik na 3,5km als 1ste dame in de wedstrijd. Bij het voorbij steken hoorde ik dat Arkada het moeilijk had en niet kon aanpikken. Ik finishte in een tijd van 17'37" en was daar heel tevreden mee...".

Volledig verslag van Sophie te lezen op www.sophiedegroote.com

Fragment uit blog van Sophie

bericht gepost op 13.02.2012 | 0 reactie(s) | plaats een reactie

De bike en run te Knokke, goed voor een 3de plaats samen met lover Karl :-)

"...Vandaag was dus één van mijn eerste intensieve trainingen. Het was -5° op het strand van Knokke! Jawadde wat was het koud, er lag zelfs ijs op het strand! Mijn dames van 'Sophies Talent' waren ook van de partij en volledig klaar om de koude te bestrijden :-)
Ik deed natuurlijk samen met mijn lover Karl mee. Iedereen was blij toen het startschot eindelijk werd gegeven zodat de spieren in actie voor wat warmte konden zorgen. Naar het 1ste keerpunt toe was het het koudst. Gedurende de wedstrijd zijn we constant rond de 2de/3de positie blijven hangen bij de gemengde teams. Ik deed mijn best, maar voelde dat ik nog niet goed was. Ik had dit ook niet verwacht, dus ik ben daardoor ook niet ontgoocheld of zo. Het was leuk om nog eens te kunnen strijden en er was een grote opkomst met allemaal liefdevolle, enthousiaste mensen! Dit zorgde voor een leuke sfeer met een ijzig kantje. De warme soep aan de aankomst deed wel super deugd !We werden uiteindelijk 3de gemengde koppel en 4de in totaal. Ilse Geldhof en Kurt Jurgens waren de winnaars van de dag. Het 2de koppel die net voor ons de eindstreep overschreed waren Sophie Van Biervliet en Jan Stockman. Het was nog spannend op het einde, maar ze werden verdiend 2de, proficiat!..."

de rest van de blog van Sophie kan je lezen op www.sophiedegroote.com